مرا نخوانيد

خدا پرسید

تو می خواهی با من گفتگو کنی؟

من در پاسخش گفتم:

اگر وقت دارید!

خدا خندید:

وقت من بی نهایت است.

پرسیدم :

چه چیز بشر، شما را سخت متعجب می سازد؟

خدا پاسخ داد :

کودکی شان،

اینکه آنها از کودکی شان خسته می شوند،

عجله دارند که بزرگ شوند،

بعد دوباره بعد از مدت ها،

آرزو می کنند که کودک شوند...

اینکه سلامتیشان را از دست می دهند

 تا به ثروت برسند،

و بعد ثروتشان را می دهند

 تا دوباره سلامتی خود را بدست آورند.

اینکه با اضطراب به آینده نگاه می کنند،

و حال را فراموش می کنند

نه در حال به سر می برند و نه در آینده

به گونه ای زندگی میکنند که گویی هرگز نمی میرند

و به گونه ای می میرند که

 گویی هرگز زندگی نکرده اند.

گرمی دستان خدا را در دستانم حس کردم.

هر دو سکوت کردیم.

من پرسیدم:

دوست داری بندگانت کدام درسهای زندگی را بیاموزند؟

او گفت:

بیاموزوند که آنها نمی توانند کسی را وادار کنند

که عاشقشان باشد ،

همه کاری که آنها می توانند بکنند این است

که اجازه دهند خودشان دوست داشته باشند.

بیاموزند که فقط چند ثانیه طول می کشد که

زخمهای عمیقی در قلب آنان که دوستشان دارند

 ایجاد کنند

ولی زمانی زیاد می خواهد تا آن زخمها

 را التیام بخشند.

بیاموزند ثروتمند کسی نیست که بیشترین ها را دارد،

بلکه کسی است که به کمترین ها رضایت می دهد.

بیاموزند آدمهایی هستند که دوستشان دارند،

فقط نمی توانند احساساتشان را نشان دهند.

بیاموزند دو نفر می توانند با همدیگر

 به یک نقطه نگاه کنند،

ولی آن را متفاوت ببینند.

بیاموزند کافی نیست که تنها دیگران را ببخشند،

بلکه باید خود را نیز ببخشند.

و با تمام اینها بدانند که من همیشه با آنها

هستم،دوستشان دارم و از دور مراقبشان هستم...